Belang van het kind … Van oogappel tot
twistappel
Het scheidingsrecht kent als leidend beginsel: “Het belang van het kind staat voorop”.
Politiek correct, maar ìs het wel
zo’n superieur beginsel? Brengt het het doel – optimalisatie van het belang van
het kind - wel dichterbij?
In de
praktijk lokt het een debat uit over het belang van het kind, met als inzet de
alleenheerschappij over het kind. Immers, als de ouders “er samen niet uit
komen”, ook niet na mediation, zal de rechter of de raad een beslissing nemen
met mogelijk vèrstrekkende gevolgen. Dat is zeer bedreigend voor ouders.
Centraal stellen van het belang
van het kind lokt de ouders uit zichzelf te profileren met:
“Ik ben
een goed opvoeder”.
“Nee, ik
ben een betere opvoeder”.
Het zo
superieur ogende beginsel maakt het kind voor de ouders van oogappel tot twistappel. Een weg terug is
er niet meer, zelfs niet met de beste mediation. Rechtspsychologisch gezien is
de reactie van de ouders zeer verklaarbaar.
Ziehier de paradox: centraal stellen van het belang van het kind dient allerminst
het belang van het kind.
Veel beter zou het zijn, als de
wet de vrede
tussen de ouders voorop zou stellen.
Alles wat daartoe nodig is, is
strikte handhaving van de onaantastbaarheid en de gelijkwaardigheid van het
ouderschap van beide ouders.
Voor de rest: alléén die gegevens
verzamelen die er toe doen: werktijden ouders, schooltijden kind.
En de ouder die zegt niet te
kunnen samenwerken met de andere ouder moet niet de ander kunnen verstoten,
maar moet zich zelf laten ontheffen.
Dat lokt juist samenwerking uit.
Een andere weg hoort er niet te zijn.